رباعیات قندهاری

 
   
{ صید }

همچو اسماعیل بس رام توام

وای من کافـتاده در دام توام

کـُشته ام من کـُشتهء دیدار تو

همچوصید دشت این شام توام

من که عشق کامل یک دیدنم

تا به کی در گــیر پیغام تو ام

این همه پیغام و پیغمبر مــده

من خـــودم لبریزِ پیغام تو ام

نامه وقران ویا تورات چیست

منبع بس وحی و الهام تو ام

صدهزاران مرسلم درمان نیست

من شهید زخــم ناکــــام تو ام

خالیم اندر خلائ عشق خویش

تشنه ئ یک جرعه از جام توام

من که جسمی مردهء روح توام

تا به کی درگـــیر خـــدام توام ؟

خوانده ام اسماء اعظم را بسی

  مکــــتـب ادراک هـر نـام تو ام

زینهمه اوصاف واسماء خسته ام

کام جــــوی لحظه ئ کــام تو ام

{ قند هاری }



                                                       =================================

{ عزل هستی }

خدا هستی ست ما محــتاج هستی

نمـــاز عشــق تا معــــراج هستی

تمام کائــــنات اندر طــــوافــــــند

به گِـــرد منشــــأءِ امـــواج هستی

جهان پروانهءِ بر گـرد یک عشق

چو شمع کعــــبه در آمــاج هستی

ز صبح اول بیگ بانگ تا حــشر

به چـــرخ صد فلک حجاج هستی

و چرخ آدمی بر گـرد خـــورشید

به دیـــر ارض در ابـــراج هستی

جــهاد ذره ها از کــوارک تا نور

ز عمق لا وجـــود تا عــاج هستی

بشر از شوق جان بر داردل رفت

عجین شمـــع چون حــلاج هستی

رقابت هـای سختی بر گزار است

شود تا لایقــان ســــرتـــاج هستی

خدا را شکر کــن بر اینکه هستی  

بکــن انفــــاقِ زر، بر باج هستی

بزایید نفــــس خود را از شکم ها

بقـــــای نسـل  از امــزاج هســتی

بقای خـــویش را در خـود بجویید

به خویش اندر شـوید ازواج هستی

وپروانه چی بی پرواست از شوق

دهـــد صد جــان تا بــر باج هستی

تمام محشـــر خــاک است در شور

 به شـــوق هســتی و هـیّاج هستی

همه با نقص خود در جنگ اکمال

روانند جمـــــله بـر انــهاج هسـتی

به  آزمـــون خــطا در امتــحانــند

بر آرند تا مـــگر ســـــراج هـستی

که دوزخ انطـرف در انتظار است

ســــــزای ناقــصان اخـراج هستی

فغان مــن ز نابود یســت ای عشق

دوایی کـــــن بیا عــــــلاج هسـتی

تمامـم عـمر در غفـــــلت گـــذشته

نیــم لایــــــق به استنـــــتاج هستی

خدا از فضل خود روحی برافشان

بر این خاک عـدم , محـتاج هستی

که شـــعر هسـتی را از نو بخوانم

       خدا هستی ست و ما محتاج هستی

                   نماز عشق تا معراج هستی...        

                        شود تا لایقان سرتاج هستی

                                    { عزلیات قندهاری }

=========================

ای که هـر صبـح در اندیشهء آغـاز منی

تو سبکــبال ترین  حـــالــت  پرواز منی 

همچو اکسیژن نامرئ به احـــداث حیات

دایماً در رگ و در خون؛ به احراز منی

نه فقط طالع خورشید تویی نور دو چشم

تو انرژی وهمه سوخت  وهمه ساز منی

مــن طفیل توام ای باغچه ء سبز  وجود

تو به سبزینهء هـر برگ غــــذا ساز منی

با همه معــجزهء رنگ که پاشیدی به باغ

تو به هر صــــورت ایجاد در اعجاز منی

فاش گویم که تویی "من" در این جامه تن

توهمه عشق ودل و روح، به اعزاز منی

تو نفس  همنفس و همـــدم و همراز منی

تو به هـر واژهء این صوت هم آواز منی

ای که انگیزهء هرشوق در اغراض منی

تو به هر لحظهء احساس در ابراز منی

کس چی داندکه تویی خالق ویاخلقت خویش

که به صدعشوه وصد چشمه تو غماز منی 

{ غزلیات قندهاری}
======================================

نیایش

خــدایا درد مـن دردی گران است

نفیر ناله ام از کهـــــــکشان است

زعمــــق نیســــــــتی فریاد گشتم

که خورشید دلم اتشـــــفشان است

منم فــــریادِ دردِ بیــــــــکران ها

که عشق هستیم، دردل نهان است

خدا امشب مرا تفسیر فــــــرمائ

هیولای وجـــــودم بی نشان است

قســــــم بر مـادهء تاریک عـــالم

نیاز مابه صورت بس عیان است

نـماز امشــــــبم  بر دیر افــــلاک

که عالم جمله بامـن در فغان است

تنم از مادهء بی جــان و معــدوم

تمـنایم ز تو روحــــی روان است

هــبوطی در فـــراقت خاک گشتم

ولی در شوق تو سعیم دوان است

خدا ای غایت هــر کون و امکان

که عشقت دردلم امشب تپان است

هزاران گونه و صد طرح و نقشه

فکندم ، لیکُ ممکن، لامکان است

تمـام ممــــــکنات اندر وجــــودند 

به نور مطلقت چون درمیان است

بیفــشان پرتـــوی ار نور روحت

که خاک جسم من در امتنان است

زجنگ هست ونیست خود خرابم

کمال صـورتم مطـلوب جان است

به حس اضطرابم، تلـخ ، محکوم

وشور حـس من دردی نهان است

به وحی دیگـرم این عهــد نو کن

که ایمانم خــراب صد گمان است

تصور هـــــای ما اندر صفا تــت

چــو نقاشی ی خــام کودکان است

همی دانم که عالم بی توهیچ است

وعشقت غایت این کهکشان است

فـرایند های خلــــقت در تقلا ست

چو شمع حسن تو اندر نهان است

زبان هســـتــی در کامــم نـــهــادی

تمام حرف من، حرف جـــهان است 

بخوردم شعله هـــــای درد خــورشید

 زبانم شعــــــله ئ از بیــکران است

{ غزلیات قندهاری}

================================

ثنا

صبح بود وسحربود، من قصد وجهاز کردم

هر سو صنمی بود ، من رو به حجاز کردم

بیچاره دل پر خون ، افتاده به دام عشـــق !

در پیش حبیب خود ، بس نذر و نیاز کردم 

از شر فنای خویش بردم چو پناه بر دوست

من ممکن و او مطلق، خجلت ز تراز کردم

روحم به تلاطم شد ، من فرض دل خود را

بر موج گل احساس، در شیب و فراز کردم

گفتم  که خــــداوندا! در خـــاک ِتن معــدوم

روحی ز بقا افشان ، و انگه کــه نماز کردم

ز ین قعر فنایم باز ، برکش به  لقای خویش

شمعم که تمامم عمر، در سوز وگداز کـردم

ای اصل بقای خلق، جز توچه امیدم هست؟

امشب که رها خود را از شــهر مجاز کردم

دریاب مرا ای دوست ، از چنگ فنای مرگ

بی وصل توکوحاصل زعمری که درازکردم

بر صفحه کلید من هر دکمه شده ست  تسبیح

تا طــرح حقیقت را ، در شهـــر مجاز کردم

در مسجد کفر خویش بنشته جــدا از دوست!

اخـــــــر به فنایم داد ، عیشی  که ایاز کردم!

{ غزلیات قندهاری }

==================================









آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
 
 
بالای صفحه